نور ناصر الاخير
بوجودها ف حض*نه فى اليوم التانى ع السفره كانت صفاء قاعده مع نادين -مش ناويه تقابلى احمد، عايز يشوف بنته -بيفكر فيها اوى -بقولك اى ينادين الراجل غلط ومناه يرجعك -قولتلك مش هرجع، اختار شغله وسافر وسابنى انا وبنتى.. خليه هناك مسكت ايدها جامد ات ت- ماما ف اى -انتى هتستعبطى ينادين، أحمد كان هياخدك معاه انتى الى جيتى ع هنا وسبتيه -انتى صدقتيه -اه اصدقه، أنا عارفه كويس اوى حبك ف القعده هنا ليه… اسر اتبدل وشها قالت- ماله أسر ‐قولتلك انسيه، انسي حبك ليه ده عشان كده جوزتك لانه مش شايفك.. بس انتى خلقتى مشاكل تافهه مبينكو عشان تطلقى
وترجعى تشوفيه…. عينك فضحاكى وتلكيك عشان مترجعيش لجوزك بسببه… اسر ده نش هيعمل فيكى غير خراب حياتك -خلاص يماما كفااايه -اتجوز، معاه مراته فوق.. كنتى قدامه مرتين ومفكرش فيكى.. افهمى بقا نزلت وعها جه لح قال- صباح الخير، نا جعان جدا شاف اختت حزينه- نادين، مالك قامت قالت- مش جعانه محدش يناديلى مسكها اخوها قال- ف اى، احكيلى… ف حد ضايقك -مفيش ي لح مفيش مشيت بص على امه بضيق قال -قولتلها اى يماما، مش ناويه ترحمينا شويه.. حبه انا وحبه هي -ويارتكو بتسمعو الكلام، ده انت اخيب منها.، ضيعت فرصه كبيره من ايدك.. عامل فيتا الأخ المخلص وخبيت سر جوازه
لا وكنت خايف عليه وسبتها نطردها عشان ابن خالك ميت ش قام هو رجعها و نفسه بنفسه ومخسرش حاجه -ولا انا خسرت.. أنا عارف انا بعمل اى، أسر ماذنيش عشان اذيه.. استامنى ونا قد امنته -ربنا ما يحرمك من هبلك مشيت وسابته تنهد بحزن من كلام امه فى الاوضه كانت ليلى بتخرج قميص أسر وبتحطه على السرير خرج من حمامه وهو بينشف شعره قال -صحيتى امتى -لما قومت من جنبى رفع حاجبه اتكسفت وقالت بحرج- اقصد دراعك، كان بيخنقنى واتحررت -فعلا؟! انتى لسا أسيره عندى.. مظننش هتتحررى منى ف يوم نظرت إليه سمعت صوت راحت فتحت بتبص تحت لقت جودى -عمو
اسر هنا جه أسر وشافها قال- جودى، تعالى دخلت وهى ماسكه عروستها قالت – ممكن اطلب منك طلب خرجت ورقه من جيبها وادتهاله – ابعت الرساله دى لبابا خدها اسر كان هيفتحها قالت- لا، متفتحهاش.. لو قولت لماما هتزعقلى -محدش يقدر يزعقلك ونا موجود..المهم متاذيش امك بالى كتباه قالت ليلى- ممكن كاتبه حاجه عايزاه هو يقرأها قالت جودى- لا، نا كتباله انه وحشنى اوى سكتت ليلى لما افتكرت ابوها هى كمان لفت وهى هتمشي وقفت لما شافت أسر فى المرايا وف عينه ع.. اندهشت بل ان ت قال اسر- عايزه تشوفيه قالت جودى- ماما مش هترضى.. مش هينفع -هينفع، طول ما
